User Rating: 7.4/10 (18,470 votes)

Eg har eit blanda forhold til filmane til Terry Gilliam, men gir stadig mannen nye sjansar. Takka vere det har eg fått sett den flotte «Twelve Monkeys» og no den nesten like flotte «The Fisher King».

Jack Lucas (Jeff Bridges) er ei kjent, rappkjefta radiostemme med stor sjølvtillit. Når ein psykotisk lyttar vel å tolke orda hans bokstaveleg, og meir enn så, endar det opp i ei massakre på eit uptownklubbane i storbyen. Jack blir utpeika som syndebukk i media og går inn i ein tung periode.

Tre år seinare… møter me Jack på mindre breialt vis enn tidlegare. I historia som etter kvart utviklar seg møter han på uteliggaren Parry (Robin Williams), saman opplever dei litt av kvart. Det blir håplaust å fortelje meir utan å øydelegge gleda ved å sjå filmen.

I «The Fisher King» kjenner eg igjen Gilliam sin måte å framstille samfunnet som ein kald plass. Utan det varmare og kjensleladd dramet hadde ikkje det appellert til meg. Kjemien mellom ulike skodespelarar er unekteleg god, i blant nok til å få den kalde kjensla nedover ryggen.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (101,241 votes)

Kan ikkje skjønne kvifor eg ikkje har sett denne før, må jo vere Terry Gilliams beste! Akkurat nok med twists og stadig møtande trådar til at eg hang med heile vegen, men ikkje såg på filmen som for enkel heller. At den har eit røfft image hjelp på, føler stadig fleire filmar blir for sterile og perfekte. Denne er godt laga teknisk, men ser ikkje ut til å la det bli hovudgreia.

Bruce Willis forsvinn godt inn i rolla som James Cole. Måten han håndterar denne er ikkje mindre enn imponerande. Både han og det kvinnelege motpunktet, spelt av Madeleine Stowe står aldri i ro i rollane sine. Korleis det heile vekslar mellom ein psykologisk og sci-fi thriller gjer at eg ikkje kjedar meg. Var litt skeptisk i starten på om dette skulle bli ein meir moderne «One Flew Over the Cuckoo’s Nest», ein film eg ikkje treng å sjå ei etterlikning av. Men det blir heldigvis noko heilt anna.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 7.0/10 (1,056 votes)

Terry Gilliam eller ei, denne filmen fall ikkje så godt i smak her. Den er langt betre enn «The Brothers Grimm» på mange område, ein av dei er 12 år gamle Jodelle Ferland> som Jeliza-Rose, dotter av to narkotullingar. Men den blir for brutal på andre område.

Oppveksta til Jeliza-Rose er påvirka sterkt av narkotikabruket til foreldra, og ho har utvikla ein veldig sterkt fantasi som ho lever seg inn i til dagleg. I denne fantasien kan ekorn snakke, det finst hekser og monster. Sånn som i yndlingsboka hennar, «Alice in Wonderland». Jeliza-Rose er ein overspelt karakter, og ikkje berre i filmen, men i historia og. Problemet hennar er at ingen er der for å skilje eventyr og realitet for ho.

Når eg skriv at filmen blir for brutal tenker eg først og fremst på scenene med Noah (Jeff Bridges), far til Jeliza-Rose i filmen. Når han set si siste sprøyte, og reiser på ferie for godt, fortreng Jeliza-Rose det faktumet at han er død og let han sitte i stolen sin og rotne, og snakkar til han som om han fortsatt skulle vere der. Dette blir vel sterkt etterkvart, noko som kanskje har med å gjere at eg ser litt på Jeliza-Rose som ein av ungane i «Nobody Knows» som blir forlatt av mora si og sakte, men sikkert, forfell. Ein veldig nær film.

At «Tideland» er ein godt laga film vil eg ikkje legge i ei skuff, men temaet blei for sprøtt for meg. Og fleire gonger følte eg meg fråstøytt frå filmen. Den balanserar på kanten og blir alt i alt ein grei film!

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.0/10 (37,753 votes)

Enkelte gonger dukkar det opp filmar som går over hovudet mitt, og som eg heilt mistar grepet på undervegs. Brazil (1985) er ein av dei. Eg kjenner igjen visse grep frå Nineteen Eighty-Four (1984), men her er det snakk om rot i systemet. Papir held orden på det meste. Og ingen ting kan skje utan at ein må fylle ut skjema. Hovudpersonen vår, Sam Lowry (Jonathan Pryce), får gjennom jobben sin kjennskap til ei kvinne som han har sett i draumane sine. Slik byrjar jakta på ho. I tillegg skjer det vanvittig mykje anna, filmen er full av visuelle inntrykk. Og eg fekk ikkje alltid med meg alt. Det er kanskje verdt å nemne at regissør Terry Gilliam hevdar at han ikkje har lese Nineteen Eighty-Four, så filmen er ingen parodi på den. Men den er absolutt morsom, og gjerne irriterande og masete til tider.

Eg fekk sett Criterion Collection utgåva av filmen, den lange, originale versjonen. Men DVDen inneheld også Sheinbergs versjon. Som har fått ein anna slutt, tilpassa det amerikanske TV-publikumet. Ein anna gong, om eg får sett filmen igjen, og skjønnar den hakket meir, så skal eg kreditere filmen betre. Men dette vart litt for smart for meg.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 8.4/10 (75,306 votes)

Ein sær film som på langt nær nådde opp mot mine forventingar. Den er morsom til tider, men ikkje nok til å bli ein av mine favorittar innan komediesjangeren. Simpelt nok fordi flesteparten av vitsane ikkje er intelligente nok for min smak. Når det kjem til Monty Python vil eg foretrekke Flying Circus TV-serien som gjekk frå 1969-1974.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.9/10 (11,474 votes)

Trass i at eg ikkje likte denne filmen så altfor mykje, så har eg no sett den igjen. Nytt frå forrige gong var at eg no visste kven Peter Stormare var etter å ha sett ein del «Prison Break», så rollefiguren hans blei artigare å følge med på. Eg hadde også undertekstar til filmen, så det eg var usikker på sist, fekk eg no med meg i detalj.

Mot slutten, når det var rundt 30 minuttar igjen, blei eg veldig utålmodig, til ein grad eg ikkje har vore på lenge når det gjeld å filmsjåing. Eg klarte likevel å få sett alt.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

User Rating: 5.9/10 (8,228 votes)

Gløymte nesten å skrive ned her at eg hadde sett denne filmen, det seier vel kanskje nok om filmopplevinga.

Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10