IMDb: 6.8/10 (57,576 votes)

Oppfølgaren til Tim Burtons «Batman» frå 1989 med Michael Keaton er nok ein Tim Burton film med Micahel Keaton. Dei fleste spora frå forrige films handling er viska ut og det heile startar cirka like midt i kvardagen til Bruce Wayne som i «Batman».

Gotham City er fanga på film like mørk og dyster som Burton gjorde i 1989 og det er ingenting å utsette på det tekniske i heile tatt, kameraarbeidet fangar byen som ein eigen karakter og bidreg mykje til at dette blir ein mørk og ikkje komisk film. Intensjonane til Burton kan derimot vere andre enn eg forventa av «Batman Returns», viss tittel ikkje er meir enn eit kjedeleg salstriks, for eg blei litt skuffa over denne filmens forløp.

For det første framstår verken Max Shreck eller pingvinmannen som spesielt truande skurkar, mange av knepa deira mot flaggermusmannen framstår heller som sjofle triks enn forsøk på å rydde han fullstendig av bana, på den andre sida står Batman, neglisjert i store deler av filmen, som ein veldig svak motstandar og flat karakter. Når Batman spankulerar rundt i kostymet sitt som om han var brisen, halvt oppmerksom på ting som skjer rundt han, mistar eg litt av respekten for han som helt, for vegen til rydde pingvinmannen av dagen viser seg etterkvart å vere veldig enkel.

Sett bort frå desse svakheitene er det likevel nok med «Batman Returns» som gledar, tidlegare nemnte velportretterte Gotham City står som eit utmerka bakteppe, filmen har fleire sider som heng saman på ein (i ein slik samanheng) truverdig måte, utover siste delen blir det også spennande. Både Christopher Walken, Danny DeVito og Michelle Pfeiffer gjer godt ut av rollefigurane sine, sjølv om det i blant skrantar på handlingane desse figurane utfører.

Så, «Batman Returns» har utvilsomt nok av svake sider, men sluttresultatet er likevel godt nok til at eg let meg underhalde meir enn frustrere. Batman kunne utvilsomt vore tøffare, eg klarar likevel ikkje unngå å like filmen litt.

IMDb: 8.0/10 (86,300 votes)

Før: Ei nyårsaftan for mangfaldige år sidan viste NRK «Edward Scissorhands», eg var nok ikkje meir enn 10 år den gongen, så eg berre bitar frå opplevelsen. I åra som fulgte fekk den plass som magisk i hukommelsen min, før den omsider blei heilt gløymt. Eg hugsar framleis at den fascinerte meg med skulpturane Edward klyppte i alle fasongar, at den gjekk innpå meg med si tragiske historie, kanskje difor har eg i ettertid skapt min eigen slutt på filmen som eg blei overraska over ikkje å gjennoppleve.

No: Etter å ha planlagt lenge fekk eg summa meg til eit gjensyn. Gleda starta allereie under opningsteksten, med det eine kjente namnet etter det andre: Johnny Depp (sjølvsagt!), Winona Ryder, tilogmed Vincent Price. Etter å ha sett stemninga på som ein ekspert skal, får Tim Burton ei gammal dame til å fortelje historia om Edward (Depp). Den gong han kom ned frå einetilværelsen i det nedslitte huset på toppen av bakken, over ein travel, pastellfarga forstad, til ein hyggeleg familie. Styrken til filmen er at den streifar innom Edward som ein senasjon (med saksehender), fortalt som lystig komedie og tragisk drama, alltid med mystikk og rik på gode karakterar, alltid gripande. Inntrykket mitt er at alt passar saman, enkelte ting kunne ha tatt seg dårleg ut i andre filmar, men kjem i godt selskap i «Edward Scissorhands», som trår opp på toppen av trona som min favoritt Tim Burton film.

IMDb: 8.0/10 (50,128 votes)

I går prøvde eg meg for andre gong på denne filmen, og fann den utruleg mykje lettare å sette seg inn i. Eg mistenke difor Jon Blund for å ha æra eine og åleine av å ha forstyrra meg sist gong.

Lite overraskande når det gjeld Tim Burton er dette ein litt spesiell film, med eit snev av overnaturlege element, både i form av ein heil del fargerike historiar, og utanom. Ewan McGregor er den unge Edward Bloom som er sentral i dei fleste historiane, om ikkje alle. Han er langt i frå min favorittskodespelar, og eg klarte aldri heilt å sjå forbi det sleipe gliset hans. Filmen klarte heller ikkje heilt å involvere meg, og stundene det var meint å vere ei overhengande småtrist atmosfære fekk meg ikkje til å føle noko. Eg er litt skuffa på desse to punkta. Men historiane som blir fortalte er gode, og ikkje minst fortalt i flotte omgivnader med hjelp av ekte originalar.

IMDb: 5.6/10 (35,325 votes)

For dei som ikkje har fått med seg historien tidlegare, så er det som skjer følgande: Leo Davidson er på eit romskip som forskar på elektromagnetiske stormar. For å utforske dei brukar dei spesialtrena apekattar for å finne ut om det er trygt å fly inn i stormane. Slik forsvinn ein apekatt, og Leo reiser utmiddelbart etter for å finne den, utan tillatelse frå sin overordna på romskipet. Han går også tapt i stormen, og blir sendt fram i tid der han hamnar på ein planet som apekattane er overordna menneske.

Ein av Tim Burton sine svakare regisserte filmar har likevel mange likskapar med fleire av dei andre filmane hans. Musikk av Danny Elfman, og framsyning i ein eller anna form, her som apekatt, av Helena Bonham Carter. Men dette har ingenting å sei når filmen er overfyllt av halvmorosame one-liners, uskuldige kampscener (les: sverdkutt utan blod), og ein film som ser ut til å ta mykje for gitt. Filmen kunne gjerne vart 20 minuttar ekstra for å forklare bakgrunnen for alle vala som blir tatt. Nokon val derimot er det ikkje mogleg å forklare kvifor blir brukt. Forklaring: Ein ung gut får gjentakande beskjedar om at han ikkje får vere med å sloss, han trassar likevel beskjedane og følger med. Det er ikkje til å unngå at han kjem i trøbbel. Når eg skriv det her blir det ikkje ein spoiler eingong, for det luktar forutsigbart tvers igjennom når ein ser det uansett.

Grunnen til at eg ser filmen igjen, når den ikkje er så altfor god, er at eg sit med eit bilde av den som ikkje blir endra av det eg har nemnt over (og meir til). Planet of the Apes verkar som ei spennande moglegheit, som diverre har blitt misbrukt her. Dessutan har eg planar om å sjå dei fem første filmane, ettersom eg berre har sett denne versjonen og den originale «Planet of the Apes» før, så eg tenkte å starte med ein dårleg først.

IMDb: 7.1/10 (24,399 votes)

Typisk Tim Burton. Full i fargar, veldig spesiell scenesetting, god musikk og ei rar historie. Nokre likskapar med «Corpse Bride» er det, med tanke på døde folk. Det viktigaste er i grunn at dette er god underhaldning.

IMDb: 6.1/10 (31,531 votes)

Litt morosam var den, litt lang, og sjarmerande amatøraktig. Mange kjente ansikt som trekker opp filmen. Utan desse folka ville eg nok ikkje ha tenkt på å sjå den eingong. Konklusjonen er grei: Dette er ikkje ein må-sjå film.

IMDb: 8.0/10 (27,248 votes)

Frå same år som det var OL på Lillehammer kjem dette gode portrettet av Ed Woods liv. Tolka av Johnny Depp, følger me Ed gjennom byrjinga av karrieren hans.

IMDb: 7.5/10 (28,714 votes)

Ein grei familiefilm rett nok, men det er ikkje lagt nok inn i dataanimasjonen her til at eg føler eventyrverden (les: fabrikken) klarar å omfamne meg. Johnny Depp spelar som oftast godt, men Freddie Highmore som vesle Charlie er meir imponerande å følge. Så ung, men likevel så truverdig. Alt i alt ein film du bør ha sett frå 2005, men ikkje topp 10 materiale hjå meg.

IMDb: 7.4/10 (7,847 votes)

Tim Burton leverar ein fin animert/modellert film med gjennomført musikk, setting, stemmer og karakterar, men ei historie som eg ikkje finn så altfor interessant. Har du uansett sansen for Burtons arbeid, så vil du nok like dette.