Etter Ã¥ ha trÃ¥la gjennom forslaga Itunes gir meg nÃ¥r eg besøker sidene til filmar eg likar i Itunes Store, sler det meg at grensa mellom kva filmar eg likar og kva som er søppel er tynn. Det er dÃ¥ først og fremst snakk om komediesjangeren og den amerikanske butikken — som tilbyr utleige og kjøp av filmar.
Etter å ha tråla gjennom butikken eit par gonger til, vippar eg over mot at Itunes gir blaffen i kva samanheng det er mellom filmar, så lenge dei ligg i kategorien komedie. Eller at dei er sortert etter utforminga av plakaten.
Vanlegvis er det lett å styre unna det verste, etter å ha sett min del film veit eg kva eg skal sjå etter for å få noko betre, og silingsprosessen startar gjerne ved synet av plakaten eller eit par sekundar inn i ein filmtrailer. No skal det òg seiast at eg gir mange filmane ein rettferdig sjanse, som har ført til eit par bortkasta timar i løpet av dei seinare åra.
Poenget mitt er, for i dette innlegget er poenget viktigare enn filmen eg skal komme til, at i blant så vil forsvarsverket rakne. Under desperat lyst på å sjå ein komedie i går kveld, utan å ha nokon liggande, og utan å ha lyst til å bruke så altfor lang tid på og finne noko, blei eg villeia av ein tittel som Itunes anbefalte meg. Ein tittel som Itunes har anbefalt meg sidan første dag eg tok butikken i bruk, og som eg lett har styrt unna tidlegare, men som i går tok meg med grepet til ei tradisjonell marknadsføring; den gjentakande påminninga av eit produkt. Eit produkt eg eigentleg ikkje har bruk for, men når eg stod der denne dagen og skulle velje, så tok eg det som verka kjent. Fordi det var så lett.
«Miss March» er filmen eg skal fram til. Og viss du ikkje trur pÃ¥ noko av det eg har skrive over, sÃ¥ har eg òg tenkt ut ei anna Ã¥rsak for deg til at eg sÃ¥g filmen, assosiasjonar til Playboy, ordet Unrated bak tittelen og ei halvnaken kvinne. Dette er det einaste filmen kan skilte med som korrekt av kva den pÃ¥stÃ¥r Ã¥ vere, for den oppfyller fÃ¥ av krava til Ã¥ bli ein kjekk film, men er heller som altfor mange middelmÃ¥tige komediar; to morosame scener og resten eit godt alternativ til Pzizz — programmet for PC/Mac/Iphone som skal hjelpe deg til Ã¥ sove. Eg kan ikkje pÃ¥stÃ¥ Ã¥ ha prøvd Pzizz og vite at det verkar, sÃ¥ eg ser ikkje pÃ¥ metaforen som snikreklame.
Eit søk etter «Miss March» pÃ¥ Rotten Tomatoes avslører ei rating pÃ¥ grusame 4%, og brukarane pÃ¥ IMDb har stemt den fram til heldige 4.9/10 — ein lur karakter som kan vippe i begge retningar, dÃ¥ 5000 stemmer som filmen har per i dag kan bety ei titals ulike meiningar av kva ein karakter stÃ¥r for. Personleg hamna eg godt under dette, «Miss March» er dÃ¥rleg pÃ¥ sÃ¥ mange felt at eg fort kunne ha gitt den 3/10. Det som fekk meg til Ã¥ revurdere var i hovudsak dei morosame scenene, som viss eg tenkjer meg om ein gong til, var meir enn to. Det var nokre stader eg blei sittande og le lenge etter scena var ferdig, det mÃ¥ bli nemnt.
NÃ¥r filmen nærma seg slutten og eg var sovna, sÃ¥ vil eg best skildre den som ei brødskive loff med syltetøy nok til ein einaste bit — nÃ¥r du nærmar deg ferdig med brødskiva (du brukar lang tid!) er sukkernivÃ¥et i kroppen din sÃ¥ lÃ¥gt igjen at du kjenner deg meir sliten enn nÃ¥r du starta.