Eit år utan ny film frå Woody Allen er ein nedtur, heldigvis har ikkje dette skjedd sidan 1981. Midnight in Paris er den 45. filmen med Allen i regissørstolen, som ikkje viser nokon teikn på å gi seg.
Den suksessrike manusforfattaren Gil (Owen Wilson) er i Paris med si kommande kone Inez (Rachel McAdams). I ein periode av livet der han ynskjer å gjere meir enn manusskriving, har han byrja å skrive ei bok. Paris er draumebyen og til stor inspirasjon og Gil drøymer om ei tid då dette var den kulturelle hovudstaden for Hemingway, Picasso og Fitzgerald. Etter ein fuktig fest ei natt stoppar ein taxi for den gatevandrande Gil og tek han med tilbake til 1920-talets Paris.
Skepsisen var tilstades når kjente stordomar frå fortida dukka opp etter Gils tidsreise. For mange erfaringar med dårlege tidreisefilmar har sett spor. Skepsisen gjekk fort over når det blei klart at dette framfor alt er ei reise i livet til Gil og ei opplysing av kven han er. Midnight in Paris viste emna til å fange med gripande dialogar som fremja både karakterar, historikk og Woody Allen sjølv.
Owen Wilson gjer ein solid jobb som Gil, ein karakter som på overflata kan verke enkel, men som Allen gradvis transformerer til eit truverdig menneske. Wilson har med seg andre kompetente skodespelarar som mellom anna Michael Sheen og Kathy Bates.
På ein skala frå original til god på å oppfylle sjangerkrav hellar Midnight in Paris mot det siste. Den er gjennomført med stødig hand, med unnatak for min personlege skepsis i byrjinga går tankane verken mot klokka eller slutten i det som er ein typisk Woody Allen-film og leverer i nuet.
Det går mot stor begeistring for filmen i min favør, og eg har ingenting å utsetje på den. At den ikkje når heilt opp har simpelt hen å gjere med at den ikkje trakkar opp nye spor, men bevegar seg trygt og godt innanfor kjente rammer.
Woody Allen er tilbake i New York med «Whatever Works», og med det ein nevrotisk og misantropisk karakter i hovudrolla. Larry David har fått hovudrolla og passar i grunn perfekt som den Allen-liknande Boris. For sjølv om Boris Yelnikoff er ein karikatur av ein person gjort med enkle komedie, har Allen klart å balansere han med å gi meir av seg og sine problem. «Whatever Works» er god på å bidra til å skape latter frå alvor, og har nokre av dei mest treffsikre replikkane eg har sett Allen skrive. Den var i all enkelheit ei svært positiv overrasking. 
«Melinda and Melinda» viste ein Woody Allen på veg tilbake mot toppen etter eit labert 90-tal og rustent tidleg 00-tal. Will Ferrell viser at han taklar meir seriøs komedie her, og Allen får nytte fleire dyktige og leverande skodespelarar i si filmatiske utforsking av skilje mellom komedie og tragedie. Filmen fungerar godt som både standard fiksjonsfilm og eit levande fortalt samtaleemne som opningsscena indikerar at det heile er. For meg er ramma rundt, og denne studien av situasjonen til Melinda, det som gjer den til noko ekstra forutan eit romantisk drama/ komedie, og får fram stemma til Allen.
Ei kvinne i femtiåra hamnar i midtlivskrise og opplever at det meste rundt ho raknar eller forandrar seg. «Another Woman» er som den to år seinare «Alice» ein film om ei kvinne i ein fase av livet der situasjonen er trudd å vere stabil, men ting er langt i frå å vere på plass. Mens «Another Woman» er meir drama prøver «Alice» å gi ei humoristisk vinkling, men dei er endå tematisk like.
«Alice» er ingenting meir enn ein heilt grei Woody Allen film, den er vanskeleg å skrive om på ein interessant måte, men er heller ikkje på nokon måte blant dei mest interessante filmane.
Ein film med Winona Ryder går automatisk godt i hus hjå meg, iallfall hittil, dessutan gjer Kenneth Branagh seg veldig godt som Woody Allen-karakteren som i filmen er Lee Simon. Han er like forvirrande, usikker og nevrotisk som Allen sjølv ville ha vore, samtidig som han er eit nytt ansikt i Allen-samanheng. Nydeleg filma i svart/kvitt og med eit lass, nei hav, av kjente ansikt i gode bi-rollar blir dette akkurat nok kunstfilm som det blir ein hyllest til kjendisar. Sett som ei rekke enkeltsekvensar er denne filmen interessant, måten den grip tak i to personars liv i kjendisverden etter ei skilsmisse i form av mange separate deler gir eit litt oppstykka preg, utan at det blir vanskeleg å henge med på nokon måte. Når det kjem til heilheita saknar eg altså noko meir, forutan å handle om livet til celebre personar på ein god måte og glede med bl.a. eit par stjerner frå «The Sopranos» skulle eg ønske det var eit eller anna ekstra som tok filmen opp på eit høgare nivå.
Ein ganske grei film som travar i veg med Allen i velkjent rolle, ein god dose humor og ei varm historie. Allen spelar mannen med skurr i ekteskapet som tek ei prostituert som venn i ein tyngre periode i livet, den prosituerte er ved sidan av å vere mora til hans adopterte son ikkje særleg skarp, men eit godt motstykke til sportsjournalisten Allenspelar. Filmen er passe overfladisk satt opp mot Allens meir sinnsdjupe filmar, han leverar lite av seg her forutan skodespelet sitt. Mangelen på substans gjer at ein sit igjen med lite etterpå, men det unngår å bli ein dårleg film på grunn av humoren og varmen. Mest synd er det at slutten kjem altfor forhasta og blir altfor snill sett i perspektiv av livskrisa sportsjournalisten eigentleg befinn seg i. Det er kanskje å forvente ein så enkel slutt når filmen elles ikkje er spesielt djup.
«September» kan minne litt om Allens tidlegare seriøse film, «Interiors», i mÃ¥ten den har gjort depresjon til eit sentralt tema og rollen miljøet har for Ã¥ forsterke kjensla av Ã¥ ikkje vere heilt heime — ikkje direkte kaldt, men litt kjølig. PÃ¥ ei anna side er «September» ein lystigare film med meir fokus pÃ¥ forviklingar i situasjonane som oppstÃ¥r nÃ¥r menneske møter kvarandre og ikkje har kontroll over kven dei forelskar seg i, dette gir rom for bÃ¥de tristheit og komedie i det lukka miljøet av eit hus handlinga føregÃ¥r i. Her var Allens intensjonar Ã¥ lage eit «teaterstykke pÃ¥ film», med fleire lange tagningar og minimalt av effektar. Mia Farrow passar ganske godt inn i rollen som kvinne i ein tung livsfase, ho er ein plass i mellom Ã¥ vere hÃ¥plaus, trist og irriterande irrasjonell, ei slitsom kvinne Ã¥ ha med Ã¥ gjere, plakaten hintar til ein bipolar mentaltilstand. Dei andre rollane i filmen er med pÃ¥ Ã¥ nøytralisere ho og balansere persongalleriet til Ã¥ gjere dette til ein roleg filmopplevelse framfor eit stressande forviklingsdrama.
Med Ingmar Bergman og Federico Fellini som forbilde (Woody Allen hadde ved eit punkt i produksjonen tankar om Ã¥ kalle filmen «4», fordi den ikkje var halvt sÃ¥ god som «8½Â») har Allen satt seg til Ã¥ fortelje historia om ein oppdikta filmskapar, Sandy Bates. Bates har hatt stor suksess innan komediesjangeren, no vil ha lage seriøs film. Fanbasen hans er dedikerte og følger med uansett. Under ein liten filmfestival med berre filmane til Bates pÃ¥ programmet følgjer me personen i notid, fortid, pÃ¥ film og under festivaltiden. Persongalleriet er fyllt med fargerike personar, tross at filmen er svart/kvitt, og dei fleste statistane er bisarre menneskeskapningar, karikaturar kan ein sei, mykje hjulpe fram av kamerabruken. «Stardust Memories» er noko for seg sjølv, fell ikkje heilt i smak her, men er nok likevel ein av Allens meir gjennomtenkte filmar og blant mannens eigne favorittar. Som tilleggsopplysning kan det vere greitt Ã¥ nemne at dette ikkje er meint som eit autobiografisk verk.