Another Woman (1988)
User Rating: 7.3/10 (3,022 votes)
Ei kvinne i femtiåra hamnar i midtlivskrise og opplever at det meste rundt ho raknar eller forandrar seg. «Another Woman» er som den to år seinare «Alice» ein film om ei kvinne i ein fase av livet der situasjonen er trudd å vere stabil, men ting er langt i frå å vere på plass. Mens «Another Woman» er meir drama prøver «Alice» å gi ei humoristisk vinkling, men dei er endå tematisk like.
I rollen som Marion Post finn me Gena Rowlands, Marion skal skrive ei bok og leiger kontor til dette formålet ettersom bygningsarbeid forstyrrar ho i heimen. Frå det nye kontoret kan ho høyre kva pasientane fortel psykologen i naborommet og blir sugd inn i historia til ei gravid kvinne spelt av Mia Farrow, på eit psykologisk plan framfor å bli ein av Allens fantasiprega filmar. Ved sidan av dette følger me Marion gjennom ein tøffare periode i privatlivet der fleire ting vil gå opp for ho.
Det skal ikkje vere noko tvil om at eg føretrekk denne måten frå Allen å lage film på framfor kva «Alice» er blitt. I filmografien hans fører denne seg inn blant «Interiors» og «September» i å fortelje om kvinner med problematiske liv, utan at den omhandlar psykiske problem. Det er nok ikkje den ultimate Allen-filmen, i blant føles den litt for lang og langsom, men sluttvurderinga hellar i positiv retning og ein sit igjen med viten om at denne filmen har formidla noko.
Vurdering: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
«Alice» er ingenting meir enn ein heilt grei Woody Allen film, den er vanskeleg å skrive om på ein interessant måte, men er heller ikkje på nokon måte blant dei mest interessante filmane.
Med Ingmar Bergman og Federico Fellini som forbilde (Woody Allen hadde ved eit punkt i produksjonen tankar om å kalle filmen «4», fordi den ikkje var halvt så god som «8 1/2») har Allen satt seg til å fortelje historia om ein oppdikta filmskapar, Sandy Bates. Bates har hatt stor suksess innan komediesjangeren, no vil ha lage seriøs film. Fanbasen hans er dedikerte og følger med uansett. Under ein liten filmfestival med berre Bates’ filmar følger me personen i notid, fortid, på film og under festivaltiden. Persongalleriet er fyllt med fargerike personar, tross at filmen er svart/kvitt, og dei fleste statistane er bisarre menneskeskapningar, karikaturar kan ein sei, mykje hjulpe fram av kamerabruken. «Stardust Memories» er noko for seg sjølv, fell ikkje heilt i smak her, men er nok likevel ein av Allens meir gjennomtenkte filmar og blant mannens eigne favorittar. Som tilleggsopplysning kan det vere greitt å nemne at dette ikkje er meint som eit autobiografisk verk.
«September» kan minne litt om Allens tidlegare og seriøse film, «Interiors», i måten den har gjort depresjon til eit sentralt tema og rollen miljøet har for å forsterke kjensla av å ikkje vere heilt heime - ikkje direkte kaldt, men litt kjølig. På ei anna side er «September» ein lystigare film med meir fokus på forviklingar i situasjonane som oppstår når menneske møter kvarandre og ikkje har kontroll over kven dei forelskar seg i, dette gir rom for både tristheit og komedie i det lukka miljøet av eit hus handlinga føregår i. Her var Allens intensjonar å lage eit «teaterstykke på film», med fleire lange tagningar og minimalt av effektar. Mia Farrow passar ganske godt inn i rollen som kvinne i ein tung livsfase, ho er ein plass i mellom å vere håplaus, trist og irriterande irrasjonell, ei slitsom kvinne å ha med å gjere, plakaten hintar til ein bipolar mentaltilstand. Dei andre rollane i filmen er med på å nøytralisere ho og balansere persongalleriet til å gjere dette til ein roleg filmopplevelse framfor eit stressande forviklingsdrama.
Ein ganske grei film som travar i veg med Allen i velkjent rolle, ein god dose humor og ei varm historie. Allen spelar mannen med skurr i ekteskapet som tek ei prostituert som venn i ein tyngre periode i livet, den prosituerte er ved sidan av å vere mora til hans adopterte son ikkje særleg skarp, men eit godt motstykke til sportsjournalisten Allenspelar. Filmen er passe overfladisk satt opp mot Allens meir sinnsdjupe filmar, han leverar lite av seg her forutan skodespelet sitt. Mangelen på substans gjer at ein sit igjen med lite etterpå, men det unngår å bli ein dårleg film på grunn av humoren og varmen. Mest synd er det at slutten kjem altfor forhasta og blir altfor snill sett i perspektiv av livskrisa sportsjournalisten eigentleg befinn seg i. Det er kanskje å forvente ein så enkel slutt når filmen elles ikkje er spesielt djup.
Ein film med Winona Ryder går automatisk godt i hus hjå meg, iallfall hittil, dessutan gjer Kenneth Branagh seg veldig godt som Woody Allen-karakteren som i filmen er Lee Simon. Han er like forvirrande, usikker og nevrotisk som Allen sjølv ville ha vore, samtidig som han er eit nytt ansikt i Allen-samanheng. Nydeleg filma i svart/kvitt og med eit lass, nei hav, av kjente ansikt i gode bi-rollar blir dette akkurat nok kunstfilm som det blir ein hyllest til kjendisar. Sett som ei rekke enkeltsekvensar er denne filmen interessant, måten den grip tak i to personars liv i kjendisverden etter ei skilsmisse i form av mange separate deler gir eit litt oppstykka preg, utan at det blir vanskeleg å henge med på nokon måte. Når det kjem til heilheita saknar eg altså noko meir, forutan å handle om livet til celebre personar på ein god måte og glede med bl.a. eit par stjerner frå «The Sopranos» skulle eg ønske det var eit eller anna ekstra som tok filmen opp på eit høgare nivå.
Med «Cassandra’s Dream» har Woody Allen for tredje gong på rad tydd til London, i denne er også skodespelarasemblet fullstendig britisk. Colin Farrell og Ewan McGregor spelar brødrepar i dette krim/thriller/dramet. Ingen spor av komedie her.
Basert på ei bok av David Reuben har Woody Allen fått laga ein tullete kortfilmkompliasjon om seksuelle tema. Dei ulike delene varierar i stor grad frå morsomme til middels, av det som gjorde seg mest bemerka var nok legen som blei forelska i ein armensk fjellsau, Dr. Frankenstein-kopien sitt feilslåtte eksperiment som resulterar i ein gigantisk pupp på avvegar og ei vitskapleg framstilling av dei indre kroppslege mekanismane knytta opp mot seksuelt samkven, der Burt Reynolds er blant dei tilsette i hjernen. Som heilheit blir diverre kompilasjonen småkjedeleg i lengden, Allen fungerar best når han har ei god, samanhengande handling.
Ein av dei meir fornøyelege filmane. Diane Keaton hypnotiserar med skjønnheita si og ikkje minst skodespelet, humoren ser ut til å treffe midtgolvet med mange kjappe replikkar i varierande komediestil. Filosofisk fundering over eksistensielle spørsmål går i forrykande tempo som er vanskeleg å halde tritt med, men bidreg ikkje mindre til å gi filmen meining omkring ein stor tittel som «Love and Death». Dessutan byr filmen på stadig framdrift, sirleg fornærming av Russland, slag i sida til jødedommen og Gud, Woody Allen på slagmarka og andre godbitar. Kan ikkje sei meg anna enn fornøgd med denne filmen.
Tulledokumentaren om Leonard Zelig, kamelonmannen, som forandrar seg til typen folk han omgir seg med, er utført i god blanding. Filmavis, standard tv-dokumentar med intervju og arkivfoto, det er aldri tvil om at Allen har peiling, dette er stadig, over 20 år etter, friskt redigert. Faktisk så godt at eg gir den status som favoritt tulledokumentar. Allen portretterar Zelig som fot i hose, typisk nok ein nevrotisk person, me får lære å kjenne han på avstand og litt om gongen slik som anna dokumentarfilm ofte fortel om historiske personar, dette passar perfekt. Med 1t 12min held «Zelig» seg frisk heile vegen til endes.
Ein av Woody Allen sine betre filmar, han sjølv spelar manager for smørsongaren Lou som er i ferd med å gjere eit suksessfullt comeback. Mia Farrow er elskerinna til Lou. Tilsaman utgjer dei trioen sentral i historia om manager Danny Rose og hans kanskje viktigaste klient. Fortalt over bordet på ein kafé i New York er stemninga satt frå første stund, Allen er best når byen er bakteppe. 80 minuttar i svart/kvitt gir tid til ein smått nedtona komedie med ei historie som ein kan knytte seg til, definitivt ei plassering på topp 10 Woody Allen lista mi. Fin.
1992. Svart/kvitt. Tonnevis med kjente skodespelarar i større og mindre rollar. Skoddefylt by, seriemordar, horer og sirkusfolk. På papiret har «Shadows And Fog» mykje for seg, på film er det ikkje fullt så engasjerande som det er lov å håpe på, likevel om Woody Allen held seg i tøylane og humoren handlar lite om nevrotikaren. Eg saknar den kalde kjensla av skodde og mordmysterie fange meg, men likar bilde og alt som har med kamera å gjere, måten kjente ansikt i birollar aldri tek stel fokuset frå filmen i heilheit. Skumlare film og meir spissfindig dialog hadde ikkje vore å fornekte.
Allen sin tredje langfilm er ein politisk komedie tydeleg inspirert av forholdet mellom USA og Cuba, revolusjonen og dåtidas syn på folk med «feil» meiningar. Den uutdanna Fielding Mellish (Allen) blandar seg inn i demontrasjonskulturen fronta av universitetsstudentar og deira støtte for opprør i det fiktive landet San Marcos som nyleg har lidd under eit poltisk kupp. Som hovudrolleinnhavar gjer Allen veldig mykje ut av seg i form av fysisk humor og kløne. Litt enkelt, men det fungerar om ein er positivt innstilt. Den poltiske vinklinga ligg fint å duppar i overflata og har i blant gode poeng. God nok.
Den mest seriøse filmen til Woody Allen viser at mannen er flink til meir enn å more folk, dette veit dei som har sett litt i frå ulike deler av filmografien hans. Datert seint 1970-tal med sterke rolletolkningar av bl.a. Diane Keaton og Mary Beth Hurt, Woody Allen forblir bak kamera, omhandlar Interiors ein familie der mor er psykisk ustabil og døtrene lever i frykt for å arve sinnslidelsane. Tung stemning pregar filmen som har sterkt manus med mykje fin dialog og er solid regissert, forventar du ei handling med tempo og action er dette derimot feil val.
Satt til tidleg 1900-tal har Allen med «A Midsummer…» valt å sette handlinga til ein spesifikk periode for å forsterke den. Her er ekteskap, kjærleik og sex tema når seks vaksne menneske med inperfekte forhold samlast for å feire det kommande bryllaupet blant to av desse. Romantiseringa, krydra med seksuell energi, svarar til mange av forventingane eg har til kostymedramakomedien, og er nok blant dei morsommare eg har sett innan sjangeren. Allen lykkast likevel ikkje å more så mykje som håpt, det blir for tamt og uskuldig. Eg kjeda meg ikkje, men kunne gjerne ha fått litt meir trøkk.
Første først, dette er ein film utan Woody Allen, verken på bildesida eller lydsporet. Der finn me derimot Mia Farrow og Jeff Daniels, i blant med hjelp av Danny Aiello. Cecilia (Farrow) lev under depresjonen, er glad i film og mindre glad i ektemannen Monk (Aiello). Så kjem «The Purple Rose of Cairo» på kino og ho blir betatt, må sjå den om igjen fleire gonger, heilt til Tom Baxter (Daniels) ein dag hoppar ut av lerretet. Morsomt, spesielt og Woody Allen er naturlegvis godt oppmerksom på bruken av filmformatet. Her blandar han alle moglege konvensjonar i hytt og pine.
Ulike radiominner som kjente songar frå barndommen til Woody Allen, familien sitt forhold til radioen parallelt med historiar om kjendisar utgjer denne kompilasjonen av fleire lause historiar. Allen sit bak mikrofonen i «Radio Days» som forteljarstemma mens ein ung Seth Green spelar Allen som barn, her gitt namnet «Joe». Vandrehistoriar, sladder og eigne minner dannar grunnlaget for ei nostalgisk tidsreise. Allen nyttar også filmen til å dyrke musikksmaken sin, då det finst mange songnummer her. Sjølv brukte eg ei god stund på å komme inn i rytmen til filmen som eg aldri finn meir enn akkurat passe god, men stemningsfull.
For meg er det å sette seg ned med ein Woody Allen film synonymt med å putte den første snusprisen under leppa på over ei veke, kan eg gjette. Vanskeleg å beskrive i detalj, men unekteleg ei god opplevelse. Så sant det ikkje er snakk om ein av dei få svakare Woody Allen filmane, då blir det meir som nikotinsjokk i dårleg dagsform.
I rundbordanmeldelse nr. 7 på 
(0 hittil)