«Yes Man» er det beste Jim Carrey har gjort på fire år. Den er relativt ukomplisert, med eit like tydeleg tema som «Liar Liar», men eg likte «Yes Man» betre. Det er gjort plass til ei søt og rar Zooey Deschanel, som tilfører filmen sjarm der Carrey tilfører djubde i sin oppgitte karakter. Ting går av stabelen etter kvart, men dette blir aldri filmen som skal moralisere. At den ikkje skal moralisere betyr ikkje at den er utan stemme, filmen har eit enkelt og fornuftig poeng. Komedien står liekvel alltid i senter, og den køyrer løpet ut utan særskilde dødpunkt.
